Of misschien gewoon: een kijkje in mijn brein.
Want eerlijk?
Ik ben die vrouw die haar sleutels kwijtraakt terwijl ze ze nog in haar hand heeft.
Die naar boven loopt om iets te pakken en vervolgens drie andere dingen doet voordat ze zich afvraagt waarom ze eigenlijk naar boven ging.
Die tijdens een gesprek ineens denkt:
“Hebben pinguïns eigenlijk knieën?”
Welkom in mijn hoofd. 😅
Jarenlang dacht ik dat mijn grootste uitdaging ADHD was.
Dat ik rustiger moest worden.
Beter moest plannen.
Minder moest voelen.
Minder moest denken.
Minder moest zijn.
Maar de afgelopen weken ben ik iets gaan beseffen.
Misschien was mijn ADHD niet het probleem.
Misschien was ik gewoon veel te lang gewend geraakt aan chaos.
Want als je gevoelig bent, veel voelt en alles oppikt, raak je soms verslaafd aan beweging.
Niet alleen letterlijk.
Maar ook emotioneel.
Altijd iets oplossen.
Altijd iets dragen.
Altijd ergens mee bezig zijn.
Alsof stilstand gevaarlijk is.
Alsof rust iets is wat je eerst moet verdienen.
Ik heb jarenlang gedacht dat ik sterk was omdat ik alles aankon.
Terwijl ik eigenlijk vooral heel veel droeg.
Spanning.
Verdriet.
Teleurstellingen.
Relaties die niet goed voor me waren.
Situaties waarvan ik diep van binnen wist dat ze me leeg trokken.
En toch bleef ik doorgaan.
Want dat is ook iets wat ADHD’ers goed kunnen.
Doorgaan.
Improviseren.
Overleven.
Lachen terwijl het eigenlijk al te veel is.
Totdat je op een dag stilvalt.
En pas dan merkt hoeveel lawaai er eigenlijk in je leven zat.
De afgelopen weken is er iets veranderd.
Geen wonder.
Geen magische oplossing.
Maar wel rust.
Echte rust.
Ik verhuisde.
Ruimde op.
Liet dingen los.
En opeens gebeurde er iets geks.
Mijn hoofd werd niet leeg.
Maar helderder.
Ik begon weer te genieten van dingen die vroeger niet eens op mijn radar stonden.
Een wandeling in de ochtendzon.
Een schoon huis.
Verse vis halen op de markt.
Koken.
Koffie drinken.
Door de Jordaan lopen en denken:
“Ja. Hier hoor ik thuis.”
Vroeger zou ik dat saai hebben gevonden.
Nu voelt het als rijkdom.
En misschien is dat wel de grootste les.
Dat ik jarenlang dacht dat ik op zoek was naar geluk.
Terwijl ik eigenlijk op zoek was naar rust.
En dat rust niet betekent dat er niets gebeurt.
Rust betekent dat niet alles tegelijkertijd hoeft te gebeuren.
Ik ben benieuwd.
Herken jij dat?
Dat je zo gewend bent geraakt aan spanning, drukte of zorgen, dat rust in het begin bijna ongemakkelijk voelt?
Dat je altijd bezig bent voor anderen en jezelf ergens onderweg bent vergeten?
Of juist dat je eindelijk een punt hebt bereikt waarop je weer kunt ademhalen?
Laat het me weten.
Ik lees graag jullie verhalen. 🤍🌿
#BouwJeEigenRust
Geef een reactie