“Jij bent echt een hippiemoeder.”
Een vriendin zei het ooit tegen me.
Niet als kritiek.
Niet als oordeel.
Gewoon als constatering.
En eerlijk?
Ik vond het meteen een compliment.
Want zodra iemand hippie zegt, zie ik het direct voor me.
Een zonnige dag in het Vondelpark.
Mensen die op kleedjes zitten.
Iemand met een gitaar.
Bloemenkransen.
Blote voeten in het gras.
Een peace-teken ergens op een tas.
En vooral een gevoel van vrijheid.
Misschien ben ik inderdaad een beetje zo.
Of eigenlijk best veel.
Ik heb mezelf namelijk nooit echt als een standaard mens gezien.
Al van jongs af aan voelde ik dat ik anders naar dingen keek dan veel mensen om me heen.
Waar anderen vooral bezig waren met hoe het hoorde, vroeg ik me af waarom het eigenlijk zo hoorde.
Waar anderen een strak pad zagen, zag ik twintig zijweggetjes.
Sommige doodlopend.
Sommige briljant.
En een paar compleet absurd.
Maar wel interessant.
Ik heb altijd een beetje op een zweverige wolk gezeten.
Niet zweverig als in contact zoeken met buitenaardse wezens op woensdagmiddag.
Maar wel iemand die gelooft in gevoel.
In energie.
In intuïtie.
In toevalligheden die soms helemaal niet toevallig voelen.
En in het idee dat het leven je af en toe precies brengt waar je moet zijn.
Dat maakt me anders dan sommige mensen.
Maar anders kan toch?
Sterker nog.
Waarom zouden we allemaal hetzelfde willen zijn?
De wereld heeft al genoeg mensen die netjes binnen de lijntjes kleuren.
Ik ben eerder iemand die de kleurplaat omdraait en besluit dat de achterkant eigenlijk veel leuker is.
Misschien heeft ADHD daar ook iets mee te maken.
Mijn hoofd denkt niet in rechte lijnen.
Het springt.
Dwaalt.
Verwondert zich.
Ziet verbanden waar anderen ze niet zien.
Dat kan vermoeiend zijn.
Maar het maakt het leven ook kleurrijk.
Letterlijk soms.
Ik kan oprecht gelukkig worden van zonlicht dat door de bomen valt.
Van een liedje dat precies op het juiste moment voorbij komt.
Van een gesprek met een vreemde.
Van een wandeling door Amsterdam zonder bestemming.
Sommige mensen noemen dat zweverig.
Ik noem het leven.
En misschien is dat wel wat die vriendin bedoelde toen ze zei dat ik een hippiemoeder ben.
Niet omdat ik dagelijks met bloemen in mijn haar door het Vondelpark dans.
Al sluit ik dat overigens niet volledig uit.
Maar omdat ik geloof dat je jezelf mag zijn.
Dat je mag voelen.
Dat je mag dromen.
Dat je anders mag zijn.
Dat je niet hoeft te passen in een hokje dat iemand anders voor je heeft bedacht.
Dus ja.
Misschien ben ik gewoon een hippiemoeder.
Met een ADHD-brein.
Een groot hart.
Een hoofd vol dromen.
En een peace-teken ergens diep van binnen.
En eerlijk?
Dat bevalt me eigenlijk prima.
Geef een reactie