Als ik terugkijk op mijn leven, denk ik dat ik altijd op zoek ben geweest.
Niet naar een specifieke persoon.
Niet naar een perfecte baan.
Niet naar rijkdom.
Maar naar iets wat moeilijker te omschrijven is.
Naar betekenis.
Naar vrijheid.
Naar rust.
Opgroeien tussen verschillende werelden
Ik ben een kind van de jaren tachtig en groeide op in Drenthe.
Mijn ouders hebben hun best gedaan in hun opvoeding, zoals de meeste ouders doen. Toch draag je als kind meer mee dan alleen je eigen ervaringen.
Mijn oma kwam uit Haarlem. Mijn familie kent zowel de nuchtere Drentse mentaliteit als de directheid van de stad.
Daarnaast speelde geloof een belangrijke rol in eerdere generaties. Mijn vaders grootouders waren gereformeerd christelijk. Hoewel iedere generatie haar eigen keuzes maakt, worden waarden vaak ongemerkt doorgegeven.
Eerlijk duurt het langst.
Geduld is een schone zaak.
Hard werken.
Niet klagen.
Gewoon doorgaan.
Dat soort boodschappen vormden ook een deel van mijn wereld.
Het kind met duizend vragen
Waar andere kinderen bezig waren met spelen, was ik vaak al aan het nadenken.
Waarom zijn we hier?
Wat gebeurt er na de dood?
Wat is de zin van het leven?
Waarom voel ik dingen zo intens?
Waarom lijkt mijn hoofd nooit stil te staan?
Ik was nieuwsgierig naar alles.
Mensen.
Religie.
Psychologie.
Muziek.
Verhalen.
Ik wilde begrijpen hoe de wereld werkte.
En misschien nog meer: hoe mensen werkten.
Een ADHD-brein op zoek naar prikkels
Pas veel later begreep ik dat mijn ADHD een grote rol speelde in mijn zoektocht.
Mijn brein houdt van beweging.
Van uitdagingen.
Van nieuwe ideeën.
Van het oplossen van problemen.
Van spanning.
En daar zit ook een valkuil.
Want als je niet oppast, raak je gewend aan intensiteit.
Dan voelt rust saai.
Dan voelt stilte ongemakkelijk.
Dan ga je onbewust op zoek naar de volgende uitdaging, het volgende probleem of de volgende adrenalinekick.
Achteraf zie ik dat ik vaak leefde alsof rust iets was dat eerst verdiend moest worden.
De zoektocht naar buiten
Jarenlang zocht ik antwoorden buiten mezelf.
In werk.
In relaties.
In prestaties.
In nieuwe plannen.
In nieuwe dromen.
Ik dacht steeds dat het volgende hoofdstuk mij zou brengen wat ik zocht.
Dat als ik dit oploste, dat bereikte of daar kwam, ik eindelijk tevreden zou zijn.
Maar zo werkte het niet.
Wat ik nu begin te begrijpen
De afgelopen tijd is er veel veranderd.
Niet omdat ik alle antwoorden heb gevonden.
Maar omdat ik eindelijk ruimte heb gemaakt om stil te staan.
En juist in die rust ontdekte ik iets bijzonders.
Misschien is de zin van het leven niet iets wat je vindt.
Misschien is het iets wat je creëert.
In kleine momenten.
Een wandeling door de stad.
Een kop koffie in de ochtendzon.
Een goed gesprek.
Een huis dat als thuis voelt.
Een dag waarop je gewoon even ademhaalt.
Thuiskomen bij jezelf
Misschien ben ik nog steeds op zoek.
Maar tegenwoordig voelt die zoektocht anders.
Minder gehaast.
Minder wanhopig.
Minder alsof er iets ontbreekt.
Misschien omdat ik langzaam ontdek dat alles waar ik naar zocht niet ergens in de toekomst lag.
Maar dichterbij dan ik dacht.
Misschien gaat het leven uiteindelijk niet over ergens aankomen.
Misschien gaat het over thuiskomen bij jezelf.
🌿
Herken jij die zoektocht?
Ben jij iemand die altijd op zoek is naar meer, naar antwoorden of naar betekenis? Of heb je juist geleerd om rust te vinden in het hier en nu?
Ik lees graag jullie verhalen in de reacties.
Geef een reactie